Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ. ~Ατμαν Νιτυανάντα


Η ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ


Κύριος σκοπός της ζωής μας ως ανθρώπινα όντα είναι να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας φύση και να εδραιωθούμε σε αυτή. Αυτός είναι και τελικός σκοπός της πνευματικής άσκησης και πειθαρχίας.

Το εμπόδιο σε αυτό είναι η ταύτιση με την κατώτερη φύση μας και το ρατζασοταμασικό εγώ, που είναι η ρίζα-αιτία της ταύτισης και προσκόλλησης μας στο σώμα και όλων των  άλλων προσκολλήσεων.

Αφού το κύριο πρόβλημα μας είναι το εγώ,  η ταύτιση, και  οι προσκολλήσεις, κύριος στόχος και σκοπός της πνευματικής άσκησης είναι να ξεπεράσουμε τις ταυτίσεις και τις προσκολλήσεις και να εξαλείψουμε τελικά το εγώ.

Για να το πετύχουμε αυτό θα πρέπει μα είμαστε σε συνεχή εγρήγορση και επαγρύπνηση και να παραμένουμε (όσο περισσότερο χρόνο και βαθιά μπορούμε, σύμφωνα με το επίπεδο μας) σε επίγνωση της αληθινής μας φύσης (της ζωντανής σιωπηλής παρουσίας μέσα μας)   χωρίς να ταυτιζόμαστε (απόσπαση), με τις μηχανικές αντιδράσεις του εγώ μας (σκέψεις, συναισθήματα, φαντασίες, ιδέες, απόψεις), και τα εξωτερικά αντικείμενα, πρόσωπα, καταστάσεις και συμβάντα. 

Αυτή η συνεχής προσπάθεια θα καταλήξει στην πλήρη διάλυση του εγώ με όλες του τις διακλαδώσεις και την εδραίωση μας στο Είναι μας. Στο να παραμένουμε δηλαδή χωρίς προσπάθεια αδιαλείπτως απορροφημένοι στην Συνειδητότητα ως Συνειδητότητα.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ελευθερία από κάθε δυστυχία και αδιάλειπτη χωρίς προσπάθεια βίωση της τέλειας και αιώνιας ειρήνης, της πληρότητας και της ευδαιμονίας του Είναι μας. Επίσης ελευθερία από τον κύκλο τις γέννησης και του θανάτου.

Αλλά για όσο το εγώ είναι ζωντανό μέσα μας, είναι αδύνατο να παραμένουμε συνεχώς σε αταραξία και επίγνωση του Είναι μας. Είμαστε υποχρεωμένοι να βρισκόμαστε σε μια συνεχή προσπάθεια να σταματάμε την ταύτιση με το σώμα το νου (σκέψεις, συναισθήματα, φαντασίες, ιδέες, απόψεις) και τα εξωτερικά αντικείμενα και συμβάντα, και να επανερχόμαστε σε κατάσταση, εγρήγορσης, απόσπασης, ηρεμίας-αταραξίας και (όσο μπορούμε σύμφωνα με την ικανότητα μας και την περίσταση) βαθιάς επίγνωσης του Είναι μας.

Αναλυτικά οι κύριοι στόχοι και σκοποί της πνευματικής άσκησης, αυτό δηλαδή που προσπαθούμε να πετύχουμε την κάθε στιγμή στη διάρκεια της ημέρας αλλά και στο χώρο μας πρωί και βράδυ μέσα από διάφορες πρακτικές είναι: 

Να παραμένουμε από στιγμή σε στιγμή σε εγρήγορση, σε επίγνωση της ζωντανής σιωπηλής παρουσίας μέσα μας και επάγρυπνοι του νου, της καρδιάς και των αισθήσεων. Να παραμένουμε ως αποσπασμένοι σιωπηλοί μάρτυρες αυτών που συμβαίνουν μέσα μας και έξω μας και να εξαλείφουμε με την προσευχή και με το όνομα του Θεού κάθε εγωική τάση που εκδηλώνεται στο νου και την καρδιά μας. Μπορούμε επίσης να επιλέξουμε την αδιαφορία και να αποτραβήξουμε τελείως την προσοχή από το νου και έτσι να καταλαγιάσει το εγώ από έλλειψη προσοχής. Και σε αυτή την περίπτωση το εγώ αδυνατίσει κατά τι, αλλά σύμφωνα με την εμπειρία μου καίγεται πολύ περισσότερη από την ενέργεια του εγώ όταν συνδυάζουμε την βαθιά επίγνωση της εσωτερικής σιωπής με την προσευχή ή την προφορά του μάντρα. Ο καθένας θα πρέπει και σε αυτή την περίπτωση όπως έχω τονίσει και σε άλλα άρθρα να εφαρμόσει, τις οδηγίες να πειραματιστεί, να ερευνήσει και να βρει τελικά τον δικό του μοναδικό τόπο να εφαρμόσει την κάθε μέθοδο, τεχνική ή πρακτική.

Επειδή είναι δύσκολο* να παραμένουμε συνεχώς σε εγρήγορση, σε αυτεπίγνωση και σε απόσπαση από το νου και τις αισθητηριακές αντιλήψεις, (ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια της πνευματικής μας πορείας) είναι απαραίτητο να προκαλούμε συχνά στη διάρκεια της ημέρας συνειδησιακά ’σοκ’ με σκοπό: 

1. Να βγούμε από την μηχανική ασυνείδητη (ή μισοασυνείδητη) μας κατάσταση,  και να επανέλθουμε σε κατάσταση εγρήγορσης και συνειδητής προσοχής.
2. Να σταματήσουμε την ταύτιση με τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την παρόρμηση, την επιθυμία κ.λπ.
3. Να γίνουμε συνειδητοί της ζωντανής σιωπηλής παρουσίας μέσα μας,
4. Να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας
5. Να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε το κίνητρο ή την αιτία πίσω από τις σκέψεις, τα συναισθήματα, την συμπεριφορά.
6.  Να καταλαγιάσουμε το συναίσθημα και να ησυχάσουμε το νου, να εξαλείψουμε* μέσα από κάποια 'μέθοδο' μέρος της εγωικής ενέργειας, και να επανέλθουμε σε κατάσταση ηρεμίας (ειρήνης, αταραξίας) και βαθιάς (όσο γίνεται σύμφωνα με το επίπεδο μας και την περίσταση) επίγνωσης της  αληθινής μας φύσης (της σιωπηλής ζωντανής παρουσίας).

Επίσης στο τέλος της ημέρας αφιερώνουμε κάποιο χρόνο στο χώρο μας σε ευνοϊκότερες συνθηκες για την την διάλυση των εγωϊκών τάσεων που παρατηρήσαμε στην διάρκεια της ημέρας. (Διάβασε Μέθοδος εξάλειψης των εγωϊκών τάσεων)
Όλη αυτή η προσπάθεια που κάνουμε κορυφώνεται στην πρακτική του διαλογισμού μέσα από την οποία μπορούμε να απορροφηθούμε πλήρως στο κέντρο της ύπαρξης μας και να βιώσουμε το Είναι μας πλήρως και χωρίς προσμίξεις. Η πρακτική του διαλογισμού θα πρέπει να γίνεται ανελλιπώς καθημερινά πρωί και βράδυ ή και τρεις φορές την ημέρα αν είναι δυνατόν, αυξάνοντας σταδιακά το χρόνο σύμφωνα με την πρόοδο και τους στόχους που έχουμε θέσει.

Ο διαλογισμός κορυφώνεται στο βαθύ Σαμάντι (Νιρβικάλπα Σαμάντι) το οποίο θα επιφέρει κάποια στιγμή με τη χάρη του Θεού την ολοκληρωτική διάλυση του εγώ με όλα του τα παρακλάδια τα αποθηκευμένα στο υποσυνείδητο αλλά  και των σπόρων του εγώ που είναι αποθηκευμένοι στο αιτιατό σώμα.

Με την πλήρη  διάλυση του εγώ φτάνουμε στην φώτιση (αυτοπραγμάτωση ή απελευθέρωση) και γινόμαστε θεοί εν Θεώ. Ο Θεός ενανθρωπίζεται και ο άνθρωπος Θεοποιείται.

ΤΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΚΟΠΟΥΣ

Απαιτείται μια καλά οργανωμένη ζωή, ένα καλά οργανωμένο καθημερινό πρόγραμμα με διάφορες ασκήσεις και δραστηριότητες, και επάνω από όλα διακαή πόθο να γνωρίσουμε την αλήθεια και να πετύχουμε την φώτιση. Είναι αναγκαίο επίσης όλη μας η ζωή να είναι προσανατολισμένη προς το σκοπό μας, την απελευθέρωση από το εγώ και την πλήρη ταύτιση μας με το Είναι μας.

Οι ιδιότητες και οι αρετές που είναι αποφασιστικές για την επίτευξη του σκοπού είναι η αφιέρωση, αφοσίωση, η υπομονή, η επιμονή, η αποφασιστικότητα, η αυτοπεποίθηση, η πίστη στο Θεό στο δάσκαλο αν υπάρχει και στις διδασκαλίες, η αντοχή στις δυσκολίες, η σωφροσύνη, το θάρρος, ο ενθουσιασμός και η αγάπη για την εργασία και οι σημαντικές ικανότητες του νου, είναι η διάκριση, η απόσπαση, η απάθεια, η δύναμη της θέλησης και η συγκέντρωση

Αυτά όλα αναπτύσσονται και ωριμάζουν σταδιακά καθώς ο νους εξαγνίζεται από τις εγωικές ενέργειες, από τις γκούνας ράτζας και τάμας και γίνεται σαττβικός.

Τα πρώτα χρόνια της πνευματικής ζωής είναι ουσιαστικά μια προετοιμασία για να αποκτήσουμε σε ικανό βαθμό τις παραπάνω ιδιότητες και ικανότητες,  να μάθουμε τις βασικές πρακτικές και μεθόδους και να απαλλαγούμε από λανθασμένες πεποιθήσεις και αντιλήψεις για τον εαυτό μας, τη ζωή, το Θεό και την πνευματική άσκηση. Μόνο όταν αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό ο πόθος για την αλήθεια και την φώτιση, όταν κατανοήσουμε βαθιά την ματαιότητα να κυνηγάμε εγκόσμιες απολαύσεις και επιτεύγματα και όταν είμαστε κατάλληλα προετοιμασμένοι μπορούμε να μπούμε στην ουσία της πνευματικής άσκησης, να δουλεύουμε σταθερά και συστηματικά και να προχωράμε αποφασιστικά προς την πνευματική μας μεταμόρφωση και την αυτοπραγμάτωση.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Επειδή είναι πολύ δύσκολο* να παραμένουμε συνεχώς σε εγρήγορση:
Όλα είναι σχετικά σε αυτόν τον κόσμο. Η δυσκολία δεν είναι για όλους η ίδια. Για κάποιους θα είναι πιο εύκολο από ότι κάποιους άλλους Το πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι σχετίζεται με την ωριμότητα, και τις ικανότητες του κάθε ασκούμενου. Ο καθένας θα πρέπει να μάθει να εκτιμά και να αξιολογεί την εσωτερική του κατάσταση και να σχεδιάζει ένα πρόγραμμα σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του, να βάζει κατάλληλους στόχους για το επίπεδο του και να επιλέγει τα μέσα και τις μεθόδους που θεωρεί ότι είναι αποτελεσματικότερους στην παρούσα  συγκυρία.

συνειδησιακά ’σοκ’:
Ο καλύτερος τρόπος να προκαλέσουμε ένα σόκ στη συνείδηση μας είναι να κάνουμε κατάλληλες για το σκοπό αυτό ερωτήσεις. Αυτό αναλύεται στο άρθρο.
Τι σημαίνει Ζω πνευματική ζωή.  

Ενδεικτικά αναφέρω μερικές από αυτές:  
  1. Είμαι σε πλήρη επίγνωση του Εαυτού μου;
  2. Σε ποιόν αναδύονται αυτές οι σκέψεις, συναίσθημα, επιθυμία κ.λπ.;  Σε εμένα. Ποιός ή Τι Είμαι;
  3. Είμαι το συναίσθημα ή αυτό που έχει επίγνωση του συναισθήματος και το παρατηρεί; 
  4. Υπάρχει κάτι μέσα μου που μένει ανεπηρέαστο από τις σκέψεις και τα συναισθήματα (παρόρμηση, επιθυμία κ.λπ.), που παραμένει πάντα το ίδιο ανεξάρτητα από το πώς νοιώθω και τι σκέπτομαι;
  5. Τι είναι αυτό που νοιώθω;
  6.  Γιατί υπάρχει θυμός, (δυσαρέσκεια, αρέσκεια, φόβος, ανυπομονησία) μέσα μου; 
  7. Γιατί κατηγορώ τους άλλους για αυτό που νοιώθω; Το πώς νοιώθω εξαρτάται από τους άλλους;  
  8. Γιατί πληγώνομαι (θυμώνω, φοβάμαι, πικραίνομαι, απογοητεύομαι) όταν με απορρίπτουν ή νομίζω ότι με απορρίπτουν; 
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Η εξάλειψη* των εγωϊκών τάσεων από στιγμή σε στιγμή. Διάβασε το 
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΩΣ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΓΩΪΚΩΝ ΤΑΣΕΩΝ ΑΠΟ ΣΤΙΓΜΗ ΣΕ ΣΤΙΓΜΗ