Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Η αυτεπίγνωση και η μη-ταυτιση ΙΙ ~ Atman Nityananda






Η αυτεπίγνωση και η μη-ταύτιση  ΙΙ


Η πνευματική άσκηση έχει ως κέντρο την αυτεπίγνωση και την μη-ταύτιση.

Δηλαδή το να μην ξεχνάμε τον εαυτό μας και να μην ταυτιζόμαστε και χανόμαστε στις σκέψεις, στις  φαντασίες, στις εξωτερικές καταστάσεις και στα  αντικείμενα των αισθήσεων. Ως εαυτός μας εννοείται η εσωτερική σιωπηλή παρουσία, το κέντρο της ύπαρξης μας, και όχι το σώμα, ο νους και το εγώ.

Ο παράγοντας που μας κάνει να ξεχνάμε τον Εαυτό μας και να ταυτιζόμαστε είναι το εγώ. Το εγώ μας κάνει να ταυτιζόμαστε με το σώμα, τα συναισθήματα, τις συγκινήσεις, τις παρορμήσεις, τις σκέψεις, τις φαντασίες, τις πεποιθήσεις και τα εξωτερικά αντικείμενα, πρόσωπα και καταστάσεις. Το εγώ  προσλαμβάνει ποικίλες μορφές με διάφορα παρακλάδια, αλλά έχει ως κέντρο την επιθυμία και την υπερηφάνεια.

Αφού η ταύτιση (κάθε είδους ταύτιση) είναι το κύριο εμπόδιο μας για να ζούμε συνειδητά και να παραμένουμε σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας, αυτό που πρώτιστα πρέπει να φροντίζουμε από στιγμή σε στιγμή στην διάρκεια της ημέρας και με καθημερινές πρακτικές στον χώρο μας, πρωί και βράδυ, είναι να αναπτύξουμε την ικανότητα να σταματάμε την ταύτιση και να παραμένουμε σε αυτεπίγνωση εμβαθύνοντας σε αυτή.

Απαιτείται να είμαστε σε εγρήγορση και επαγρύπνηση ώστε να αντιλαμβανόμαστε τις κινήσεις του νου και του εγώ και να σταματάμε όσο γίνεται πιο έγκαιρα την ταύτιση ή να την αποτρέπουμε πριν συμβεί που είναι και το ζητούμενο. Όπως προανέφερα θα πρέπει να σταματάμε την ταύτιση με τα εξωτερικά αντικείμενα και καταστάσεις, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις συγκινήσεις, τις παρορμήσεις, τις απόψεις και πεποιθήσεις μας, και τελικά το ίδιο το εγώ και το σώμα, (αυτά δηλαδή που λανθασμένα νομίζουμε ως εαυτό μας).

Χωρίς την αυτεπίγνωση και την μη-ταύτιση, οποιαδήποτε σοβαρή εργασία με τον εαυτό μας, η ριζική αλλαγή του εαυτού μας και η αφύπνιση είναι αδύνατα.

Το σώμα και η αναπνοή μπορεί να χρησιμοποιηθούν ως μέσα για να θυμόμαστε τον Εαυτό μας καθώς επίσης η επανάληψη ενός μάντρα ή του ονόματος του Θεού (σε ένα από τα ονόματα του ή τις ενσαρκώσεις του όπως ο Κρίσνα και ο Χριστός). Ο διαλογισμός, η αυτοέρευνα είναι οι βασικές πρακτικές που αναπτύσσουμε την ικανότητα να παραμένουμε σε αυτεπίγνωση (σε επίγνωση της εσωτερικής σιωπηλής παρουσίας).

Θεμελιώδης επίσης ικανότητα στην αυτογνωσία είναι η αυτοπαρατήρηση από στιγμή σε στιγμή, διότι μέσω αυτής αναγνωρίζουμε τις εγωϊκές τάσεις και τους προγραμματισμούς του νου (σε νοητικό και συναισθηματικό επίπεδο)  ώστε να τα εξετάσουμε να τα κατανοήσουμε και να τα εξαλείψουμε από τον ψυχισμό μας. Η εξάλειψη των εγωϊκών τάσεων και των προγραμματισμών είναι θεμελιώδης διότι η φώτιση ή αυτοπραγμάτωση προϋποθέτει την πλήρη διάλυση του εγώ και την εδραίωση μας στην αληθινή μας φύση (Συνειδητότητα, Ψυχή, Πνεύμα, Άτμαν). Η ικανότητες για μια αποτελεσματική αυτοπαρατήρηση είναι η εστιασμένη συνειδητή προσοχή και η διάκριση. Φυσικά η γνώση και η κατανόηση για την φύση του νου και του εγώ είναι σημαντικά αλλά μόνο η από στιγμή σε στιγμή αυτοπαρατήρηση μπορεί να μας οδηγήσει στην άμεση αντίληψη αυτού που συμβαίνει μέσα μας και τελικά στην εξάλειψη του.

Θυμίζω τέλος ότι προϋπόθεση μιας ουσιαστικής προσπάθειας είναι ο διακαής πόθος να γνωρίσουμε την αλήθεια, η ειλικρίνεια, η αφοσίωση μας και η συνεχή ακούραστη άσκηση.

Άλλα άρθρα σχετικά με την αυτεπίγνωση και την ταύτιση:








Η ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ & Η ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ~ Φιλοκαλία Τομ. 5




Η ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ & Η ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Το πραγματικό αγαθό είναι το Εν, δηλαδή ο Θεός

Το πραγματικό όμως αγαθό είναι ένα, αν και πολλά λέγονται αγαθά. Ολότελα αγαθό και ας πούμε παντέλειο δε θα βρεις κανένα μέσα στα πολλά, αλλά λεγόμενο μόνο κατά κάποια μετοχή αγαθού, μετέχοντας δηλαδή στο αγαθό του υπερουσίου αγαθού Ενός και μη έχοντάς το από τον εαυτό του. Γιατί μόνο εκείνο το υπερούσιο Ένα είναι ολότελα αγαθό και υπεράγαθο και πηγή κάθε αγαθότητας και μεταδοτικό των χαρισμάτων Του και στρέφει φυσικά προς τον εαυτό Του κάθε ουσία και ύπαρξη, κάθε έξη, δύναμη, κίνηση, ενέργεια, ιδιότητα και οποιαδήποτε καλλονή και αγαθότητα.

Ύψιστη επιθυμία η ένωση της ψυχής με το Θεό.

Το ακρότατο από όλα τα επιθυμητά είναι η υπέρλογη ένωση της ψυχής με το Θεό. Για τη θεία αυτή ένωση είναι απαραίτητη η θεία ομοίωση· για τη θεία ομοίωση είναι απαραίτητο να ενεργεί κανείς νοερά, δηλαδή να θεωρεί. Γιατί τέτοιο είναι και το Θείο και από το «θεωρείν» του δόθηκε το όνομα Θεός. Αλλά η θεωρία ανεβαίνει ευθύς στην έννοια του Θεού. Γιατί παντού και σε όλα εμβάλλει ο Θεός ένα είδος ακτίνες για τον θεωρητικό νου, και ο θεωρός νους έχει αντικείμενό του το Θεό. Και Θεός είναι το υπερκόσμιο Ένα.

Ο νους γίνεται αυτό που βλέπει

Η δε φύση του νου είναι να γίνεται όμοιος, κατά την ενέργεια, μ' εκείνα που βλέπει. Το δηλώνει τούτο η θεολόγος γλώσσα του θειοτάτου Γρηγορίου που λέει «να δούμε και να πάθομε τη λαμπρότητα του Θεού». Γιατί ό,τι έχει δει ο νους, αυτό και έχει πάθει, ή μάλλον τέτοιος έχει γίνει. Γιατί, όπως λέει ο Πέτρος ο Δαμασκηνός, ο νους βάφεται σύμφωνα μ' εκείνα που θεωρεί. Και όπως όταν βλέπει τα διαιρεμένα και ποικίλα διαιρείται κι αυτός και ποικίλλεται, κατά τον ίδιο τρόπο, όταν ανεβεί στην ενατένιση του υπερκοσμίου και απλού Ενός, γίνεται ακολούθως και αυτός ένα, όπως προείπα.

Ο έρωτας του νου για τον Θεό

 Είναι αδύνατο, όταν ο νους ανεβεί στο υπέρ νουν Ένα, να μη γίνει εραστής Του. Γιατί συναντά κάλλος άρρητο και ακατανόητο που πηγάζει από Αυτό, όπως από παντοκρατορική ρίζα. Οπότε ο νους, από τις θείες ελλάμψεις, μοιάζει με δίχτυ που κινδυνεύει να σχιστεί από το βάρος των πολλών ψαριών που έπιασε, κι εκπλήσσεται θεωρώντας το υπέρ νουν κάλλος και μεθά σαν από κρασί και σαν τρελός εξίσταται και κυριαρχείται από θαυμασμό που ξεπερνά κάθε σκέψη, μην μπορώντας να βλέπει κατάματα το υπέρκαλλο θέαμα του εξαίσιου κάλλους. Γι' αυτό και δένεται με τα δεσμά της αγάπης και φλέγεται από τη δίψα.

Όταν τώρα εισέλθει στο Ένα, τότε βλέπει το άναρχο και άπειρο και ασχημάτιστο και απλό, γιατί τέτοιο είναι το Ένα· για τούτο λοιπόν γίνεται και αυτός κατά την ενέργεια άναρχος, άπειρος, ασχημάτιστος και απλός. και αφού «πάθει» αυτή την αλλοίωση, εξομοιώνεται με το Θείο, όσο είναι δυνατόν. Και από εκεί επεκτείνεται προς το κορυφαίο όλων των επιθυμητών, τη θεία και υπέρλογη και άρρητη ένωση, που είναι ο έσχατος κατά Θεόν σκοπός.

Πρέπει λοιπόν με κάθε τρόπο να βιάζεται ο νους να ανυψώνεται και να αποβλέπει με τη βοήθεια του Πνεύματος προς τη θεωρία και την ενατένιση του υπερκοσμίου Ενός.

Όπως η ορμή του νερού είναι μεγαλύτερη αν χύνεται όλο μαζί κι όχι διαιρεμένο και χωρισμένο σε πολλά ρεύματα, Ετσι και η ενατένιση του νου και η κίνησή του και η επιθυμία του θα είναι δυνατότερη, αν προχωρεί όχι χωρισμένη σε πολλούς και ποικίλους τρόπους, αλλά ενοειδώς και χωρίς διαίρεση. Αυτό γίνεται με τρόπο φυσικό στην ανύψωση και ενατένιση και θεωρία προς το υπερκόσμιο και τέλειο Ένα. Γιατί πράγματι το υπερκόσμιο και απλούστατο Ένα έχει την ιδιότητα να συνάγει.

Η βίωση της Αλήθειας

Όταν ο νους ανεβεί στη χώρα της θείας Κρυφιότητας, σωπαίνει φυσικώς, ενοποιημένος με την απλότητα και συνεπώς φωτιζόμενος ενοειδώς από το υπέρ νουν Ένα με τη μετοχή του Πνεύματος.

Και όταν αξιωθεί ο νους να το θεωρεί, είναι εύλογα αδύνατο να μην πάρει σαν άλλη εικόνα την ίδια μορφή με Αυτό και να μη γίνει μονοειδής, απλός, άχρωμος, άμορφος, άποιος, αψηλάφητος, αόριστος, άπειρος, ασχημάτιστος, και γενικά είναι αδύνατο να μη γίνει υπερκόσμιο ένα, ακτινοβολώντας από τις ακτίνες του θείου και υπερκόσμιου έρωτα, έχοντας άποκαλυμμένη τη μυστική γνώση, στεφανωμένος με την απουσία λέξεων και εννοιών που ξεπερνά το λόγο και τη νόηση, και απολαμβάνοντας πνευματική αγαλλίαση και ουράνια ευφροσύνη.

Όταν ο νους, παραβλέποντας όλα τα όντα και βλέποντας το Ένα μόνο, θεωρήσει τα πάντα με ανείπωτη δύναμη νοερότητας που υπερβαίνει τη νόηση, τότε είναι καιρός να σωπαίνει και μυστικά και υπερκόσμια, ή μάλλον, να πω έτσι, χωρίς όραση και χωρίς λαλιά ν' απολαμβάνει την απλή απόλαυση της αλήθειας με θειότερο τρόπο μυήσεως. 

Αποσπάσματα από το «Περί της ενώσεως με το Θεό και του θεωρητικού βίου» Φιλοκαλία Τομ. 5

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Πνευματικότητα και φώτιση. ~ Άτμαν Νιτυανάντα

 
Πνευματικότητα και φώτιση δεν σημαίνει να γίνουμε σπουδαίοι και τρανοί, αλλά να βρούμε την χαρά μέσα μας.

Μια χαρά πηγαία, ανεξίτηλη στον χρόνο και ανεξάρτητη από τις εξωτερικές καταστάσεις, από αυτό που έχουμε ή δεν έχουμε, που κάνουμε ή δεν κάνουμε.

Σημαίνει να ζούμε ελεύθεροι από το εγώ και το δικό μου, ελεύθεροι από θυμό, φόβο και υπερηφάνεια, ελεύθεροι από επιθυμίες, προσκολλήσεις, μιζέρια και δυστυχία. 

Σημαίνει να βιώνουμε πληρότητα, αν και ζούμε με ελάχιστα.

Σημαίνει να αγαπάμε όλους και όλα έτσι όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.

Σημαίνει να ζούμε με ειρήνη ακόμη και στις πιο μεγάλες δυστυχίες, αναποδιές και αντιξοότητες.

Και όντας γεμάτοι από αγάπη και ειρήνη να προσευχόμαστε και να εργαζόμαστε για το καλό όλων των όντων.

Ας είναι όλα τα όντα ευτυχισμένα, μακάρια και σε ειρήνη.

Είθε όλα τα όντα να ζούνε με υγεία, ευημερία, αρμονία, αγάπη και ειρήνη.

Η ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ~ Atman Nityananda



"Ο έλεγχος του νου είναι η μοναδική πόρτα προς την ελευθερία"
~ Σουάμι Σιβανάντα

Η ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Για να βιώσουμε την ειρήνη, την πληρότητα και την ευδαιμονία του Είναι μας πρέπει να ησυχάσει ο νους και να καταλαγιάσει το εγώ. Μόνο όταν ο νους είναι ήρεμος και ήσυχος μπορούμε να βιώσουμε την αληθινή μας φύση με καθαρότητα διότι μόνο σε ένα γαλήνιο νου αντανακλάται με καθαρότητα η ειρήνη και η ευδαιμονία του Είναι μας.

Αλλά για να ησυχάσει ο νους είναι προϋπόθεση να ησυχάσει η καρδιά (η επιθυμία και οι συγκινήσεις)

Όταν καταλαγιάζουν η επιθυμία, τα αρνητικά συναισθήματα και οι συγκινήσεις τότε ησυχάζει και ο νους, αφού η επιθυμία και οι συγκινήσεις είναι αυτά που παρορμητικά βάζουν τον νου σε κίνηση και δεν τον αφήνουν να ησυχάσει.

Έτσι, ο έλεγχος και το ησύχασμα του νου προϋποθέτει μεταξύ άλλων, εργασία με τις επιθυμίες, τις προσκολλήσεις (που είναι  αποτέλεσμα της επιθυμίας και της ταύτισης με το σώμα) και τις κατώτερες συγκινήσεις.

Επίσης όταν καταλαγιάζουν η επιθυμία και τα αρνητικά συναισθήματα τότε καταλαγιάζει και το εγώ αφού αυτά είναι απόψεις του ίδιου του εγώ. Για αυτό και η διάλυση της επιθυμίας και των κατώτερων συγκινήσεων επιφέρει την διάλυση του εγώ.

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ (σύνοψη). ~ Άτμαν Νιτυανάντα


Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ (σύνοψη)

Το κατώτερο (ρατζασοταμασικό) εγώ είναι ο παράγοντας που επιθυμεί,
ταυτίζεται,
προβάλεται,
φαντάζεται,
προσκολλάται και
διαδικάζεται στα αντίθετα (αρέσκεια-απαρέσκεια, χαρά -λύπη, αγάπη-μίσος, γοητεία-απογοήτευση, ελπίδα-απελπισία, κ.λπ.)

Για να ελευθερωθούμε από το κατώτερο εγώ και να το εξαλείψουμε, θα πρέπει να σταματήσουμε κάθε ταύτιση, προσκόλληση, φαντασία, προβολή και επιθυμία για αισθητηριακες εμπειρίες και απολαύσεις.

Ανεξάρτητα από την μέθοδο αυτογνωσίας και άσκησης, η ελευθερία μας και η ευτυχία μας περνάει από την διάλυση του κατώτερου εγώ και την πλήρη συγχώνευση του νου μας στην πηγή του, την Συνειδητότητα, που είναι η αληθινή (θεϊκή) μας φύση.

Διαβάστε περισσότερα για την φύση του εγώ

ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ 3 ΠΟΙΌΤΗΤΕΣ ( ΓΚΟΥΝΑΣ: Σάττβα-Ράτζας-Τάμας)


Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Όποιος καταφεύγει σε Εμένα πετυχαίνει τον ύψιστο σκοπό ~ Μπαγκαβάντ Γκίτα Κεφ. 9

 
Όποιος καταφεύγει σε Εμένα πετυχαίνει τον ύψιστο σκοπό (Απελευθέρωση, Φώτιση, Ένωση με τον Θεό)

26. Οποιοσδήποτε μου προσφέρει με αφοσίωση ένα φύλλο, ένα λουλούδι ή λίγο νερό, αυτή την προσφορά εκείνου με τον αγνό νου (καρδιά) και την αφοσίωση την δέχομαι.

27. Οτιδήποτε κάνεις, οτιδήποτε τρως, οτιδήποτε προσφέρεις στη θυσία, οτιδήποτε δίνεις, οτιδήποτε άσκηση αυτοπειθαρχίας κάνεις, ω γιε της Κούντι, κάνε το σαν προσφορά σε Εμένα.


28. Έτσι θα απελευθερωθείς από τα δεσμά της δράσης που αποφέρουν καλούς και κακούς καρπούς. Με το νου σταθερό στη Γιόγκα της απάρνησης (Σανυάσα Γιόγκα), και απελευθερωμένος, θα έλθεις σε Εμένα.

30. Ακόμα κι ο πιο αμαρτωλός, αν με ακλόνητη αφοσίωση με λατρέψει, κι αυτός, αληθινά, ενάρετος θα πρέπει να θεωρείται, γιατί σωστά αποφάσισε.

31. Σύντομα γίνεται ενάρετος και φτάνει στην αιώνια ειρήνη. O Αρτζούνα, να ξέρεις με βεβαιότητα ότι ο πιστός Μου δεν χάνεται ποτέ!.

34. Τον νου σου σε Εμένα προσήλωσε, Εμένα λάτρευε, σ’ Εμένα θυσίαζε, Εμένα προσκύνα. Έτσι έχοντας ενωθεί μαζί Μου με όλο σου τον εαυτό, έχοντας Εμένα ως Ανώτατο σκοπό, σε Μένα αληθινά θα έρθεις.

ΣΧΟΛΙΟ: Όλη η ύπαρξη ενός ανθρώπου πρέπει να παραδοθεί στον Κύριο χωρίς επιφύλαξη. Τότε θα συμβεί ένας θαυμάσιος μετασχηματισμός. Θα βλέπει τον Θεό παντού. Όλες οι θλίψεις και οι πόνοι θα εξαφανιστούν. Ο νους του θα είναι ένα με Αυτόν. Θα έχει πάντα τη ζωή του και την ύπαρξη του μόνο στον Κύριο.

Μπαγκαβάντ Γκίτα Κεφ. 9